[Fic] Blind (JinxKame) 1.1

posted on 28 Oct 2010 08:25 by akame-setsuna

คาเมะถือแก้วน้ำหมุนเล่นไปมา ด้วยความรู้สึกหวั่นๆ เป็นเวลานานมากแล้ว หลังจากวันที่ต้องจากกันวันนั้น คาเมะไม่นึกไม่ฝัน ว่าจะต้องมาเจอหน้ากันอีก

สักพักใหญ่ๆ จินจึงถึงเดินทางมาถึงที่นัดหมาย คาเมะยิ้มเฝื่อนๆทักทายจิน หลังจากผ่านไปหลายปี จินดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก แต่จินก็ยังเป็นจินคนเดิมในสายตาของคาเมะ จิน คนที่เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ

“ไฮ คาเมะ” จินนั่งลงฝั่งตรงข้าม “ขอโทษนะ รอนานมั้ย”

“ไม่หรอก” คาเมะตอบสั้นๆ คาเมะรู้สึกว่าตัวเองจ้องมองหน้าจินอย่างไม่ลดละสายตา ตั้งแต่แว่นตา รอยยิ้ม ทุกสิ่งทุกอย่างของจินช่างมีสเน่ห์เหลือเกิน ทำให้คาเมะรู้สึกตัวว่าเขาคิดถึงจินมากแค่ไหนตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา

“นายเป็นยังไงบ้าง” จินถามแบบกระอักกระอ่วน เมื่อไหร่กันนะ การที่จะถามคำถามใครซักคน ทำไมมันถึงยากเย็นขนาดนี้

“ก็ดี ยุ่งๆอยู่กับงานน่ะ” คาเมะตอบ

“ยุ่งๆกับเจ้าพวกเด็กจูเนียร์ตัวแสบทั้งหลายน่ะเหรอ” จินพูดติดตลก คาเมะส่ายหัว ไม่ค่อยชอบใจกับคำที่จินใช้เท่าไหร่นัก แล้วยิ้มบางๆตอบจิน  “นายอย่าลืมว่าพวกเราก็เคยเป็นอย่างนั้นเหมือนกัน เผลอๆแสบกว่าเจ้าพวกนั้นเสียอีก”

จินหัวเราะ เสียงหัวเราะของจิน เปรียบเสมือนเสียงดนตรีที่ดังอยู่ในหูของคาเมะ “คงงั้นมั้ง” จินตอบ “ว่าไปแล้ว นายดูดีนะ”

“นายก็เหมือนกัน” คาเมะเอ่ย ส่วนจินแค่ยิ้มตอบรับบางๆ “แล้วนายล่ะ เป็นยังไงบ้าง?”

ไม่เหมือนจิน ที่คอยอัพเดตข่าวคราวของคาเมะผ่านทางสมาชิกเก่าในวง ตัวคาเมะเองไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับจิน เท่าที่คาเมะรู้คือ จินยังไม่ได้ออกจากวงการบันเทิงไปซะเลยทีเดียว จินยังคงรับแต่งเพลงให้กับศิลปินอื่นๆ ใหญ่บ้างเล็กบ้าง ค่าย JE บ้าง นักร้องโนเนมบ้าง หลายครั้งคาเมะได้มีโอกาสได้ฟังเพลงที่จินแต่ง บางเพลงก็ทำให้เขาถึงกับน้ำตาซึมบ้างก็มี คาเมะอดสงสัยไม่ได้ ว่าแต่ละเพลงที่จินแต่งนั้น ออกมาจากความรู้สึก ความคิดของจินเองหรือเปล่า

“ฉันก็ทำงานที่บริษัทอัดเสียง ย้ายไป 2-3 ที่ งานก็ช่วยเขาเซ็นสัญญานักร้อง ดูแลฝ่ายโปรโมชั่นพวกนั้นแหละ ก็สนุกดีนะ เหมือนบรรยากาศเก่ามันกลับมาน่ะ” จินตอบ

คาเมะไม่ค่อยชอบใจในท้ายๆคำตอบของจินสักเท่าไหร่ มันทำให้เขาหวนนึกถึงวันเก่าๆ นึกถึงในสิ่งที่เขาไม่อยากจำ ไม่อยากนึกถึง สิ่งที่เคยเกิดขึ้นในอดีต

จินยื่นมือมาแตะที่มือของคาเมะเบาๆ “ฉันคิดถึงนายนะ นายรู้มั้ย” คาเมะเงยหน้าขึ้นมา มองสบตากับจิน เขาเห็นความจริงใจที่ซ่อนอยู่ในสายตานั้น คาเมะรู้ว่าจินหมายความอย่างที่พูดจริงๆ แต่คาเมะกลับค่อยๆดึงมือออก

“ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วจิน... เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว”

“แล้วนายออกมาหาฉันทำไมล่ะ ถ้านายไม่ได้คิดถึง ทำไมนายรีบตอบตกลงทันทีที่ฉันโทรไป?” จินถามหยอกๆ

คาเมะไม่รู้จะตอบคำถามนั้นยังไง คาเมะไม่อยากยอมรับว่าเขาคิดถึงจินมากแค่ไหน อยากพบ อยากเจอ อยากได้ยินเสียง แต่มันก็สายเกินไปแล้ว เกินกว่าที่คำพูดเหล่านั้นจะเอ่ยออกมา

“ฉันมาเพราะว่าฉันอยากจะเจอนาย” คาเมะพูดอย่างจริงใจ แต่สิ่งที่กำลังจะพูดต่อไปนั้นมันช่างเสียดแทงใจเขาเองมากเหลือเกิน “จิน ฉันกำลังจะแต่งงาน”

***********************

T/N:    รวดเร็วทันใจ แหะๆ บอกแล้วว่าว่าง แปลเรื่องนี้คิดว่าต้องยาวววววแน่ๆ เพราะต้นฉบับมีทั้งหมด 10 chapters แถมคุณ Sun_ming ก็ปิดบล็อคไปแล้วซะงั้น แต่เค้าว่าถ้ามีคนมาอ่านแล้วเม้นท์ไว้เยอะ เค้าจะดีใจมั่กๆ หวังว่าจะมีคนอ่านนะ 555

เค้ากลับมาแว้วววววววว นึกว่าจะต้องแซยิดก่อน ถึงกลับมาต่อได้ 555
จะยังมีใครสนใจอ่านฟิคนี้ต่อรึเปล่าน้า
ในที่สุดก็ "พอ" มีเวลาว่างๆๆๆๆ บวกตัวขยันมาสะกิดหลังบ้าง ถีบหลังบ้าง
จะแปลต่อล่ะนะ ฟิคนี้
แล้วเจอกันเร็วๆนี้จ้าาาาาา
 
Katie :)
 
 

ฟิคแปล Title : Blind (บทนำ)

posted on 24 Mar 2009 13:31 by akame-setsuna

Title : Blind (บทนำ)

Pairing : Akame, Kame/OC
เรทติ้ง : PG-13

ประเภท : ซึม เศร้า เหงาหงอย, ตลกนิดๆ (มั้ง lol)

เรื่องย่อ : หลังจาก KAT-TUN ได้แยกวงเมื่อ 5 ปีที่แล้ว จากคนเบื้องหน้าคาเมะได้ผันตัวมาเป็นคนหลังฉากและไม่ปรากฎตัวหน้ากล้องอีก เลย คาเมะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่กับคนใหม่และพร้อมที่วางอนาคตไปด้วยกัน แต่หลังจากการกลับมาของจิน ความสงบสุข ทุกอย่างที่เคยมี ดูเหมือนว่าจะได้พังทลายลง อดีตที่เคยลืมได้กลับตามมาหลอกหลอนคาเมะอีกครั้ง

เจ้าของฟิค : sun_ming http://community.livejournal.com/thetearsofpearl/

 

คาเมะนั่งดูรุ่นน้องที่กำลังซ้อมเต้นกันอย่างขมักเขม้น ด้วยความรู้สึกนึกถึงวันเก่าๆที่ทุกคนพยายามเต้นให้ดีที่สุดพร้อมๆกับรักษาความเป็นตัวของตัวเอง คาเมะยิ้มเมื่อเห็นรุ่นน้องคนหนึ่งสะดุดขาตัวเองหกล้ม ทำให้คนอื่นๆล้มตามกันไปเป็นโดมิโน แต่ไม่มีใครโกรธเด็กคนนั้นเลย ทุกคนยิ้มหัวเราะกับความเป๋อของเพื่อน มันจะดีแค่ไหนนะที่จะเป็นเด็กและทำตัวใสซื่อตลอดไป ไม่ต้องเผชิญโลกกับความจริง

"เฮ้ คาเมะ" โคคิตะโกนเรียกมาแต่ไกล
"นายหัวล้านอีกแล้วเหรอเนี่ย" คาเมะทักโคคิทันทีที่เดินมาถึง
"แค่เซย์เฮลโลธรรมดาๆมันยากนักใช่มั้ย ห๊า" โคคิผลักคาเมะเบาๆ "ยูกะเค้ารำคาญที่ฉันเปลี่ยนสีผมบ่อยๆน่ะ"
"ว่าแล้ว" คาเมะพูดขำๆ "ยุกะนี่มีอิทธิพลกับนายจริงๆ"
ยูกะและโคคิคบหากันมา 4 ปีกว่าแล้ว ยูกะเป็นสาวออฟฟิศธรรมดา รู้จักกันโดยผ่านเพื่อนกลุ่มเดียวกัน ยูกะดีต่อโคคิมาก คาเมะรู้สึกดีใจที่เพื่อนพบคนที่รัก
"เงียบๆไปเลย" โคคิพูดและตบหัวคาเมะเบาๆ "แล้วนี่เป็นไงบ้าง ไปถึงไหนแล้ว"
"เจ้าเอจิก็ยังซุ่มซ่ามเหมือนเคย แต่ก็พยายามอย่างหนัก มีฮิโรชิคอยช่วยตลอด" คาเมะพูดไปอมยิ้มไป
"รู้สึกนายจะเอ็นดูเจ้าเด็กสองคนนี้เป็นพิเศษเลยนะ ใช่มั้ย" โคคิถามขณะดูเด็กสองคนนี้ซ้อมเต้นกันอยู่
"ชั้นก็ชอบทุกคนนั่นแหละ" คาเมะพยายามแย้ง แต่จริงๆแล้วคาเมะก็รู้ว่าโคคิดูตัวเองออก
"ก็...คงงั้น" โคคิตอบ
"ว่าแต่ว่า นายมาทำอะไรที่นี่ มาพบจอนนี่ซังหรือ?"
"ชั้นกำลังจะออกซิงเกิ้ลใหม่น่ะ อย่าเพิ่งบอกใครนะ" โคคิยิ้ม
"งั้นก็ข่าวดีนะสิ" คาเมะพูดอย่างมีความสุข "ซิงเกิ้ลตัวที่แล้วก็ขึ้นชาร์ตทะลุเป้า ตัวใหม่ก็คงเป็นอย่างนั้นอีก"
"ก็หวังไว้อ่ะนะ ถ้าไปได้ดี ออกอัลบั้มก็คงไม่ไกลเกินเอื้อม" โคคิพูดอย่างมีความหวัง
คาเมะยิ้มๆแล้วพูดว่า "ชั้นดีใจกับนายจริงๆ..." โคคิยิ้มแล้วโอบไหล่คาเมะ "ชั้นว่า ชั้นก็ดีใจกับตัวเองจริงๆ" ไ้ด้ยินเช่นนั้น คาเมะก็หัวเราะออกมา
"เจ้าบ้า"คาเมะแหย่โคคิ ทำให้โคคิผลักคาเมะอีกครั้ง

หลังจากที่ KAT-TUN ได้ปิดฉากลง คาเมะเข้ามารับหน้าที่สำคัญในจอนนี่เอนเตอร์เทนเม้นท์ ดูแลกลุ่มจูเนียร์ คอยช่วยเหลือและฝึกซ้อมต่างๆ จอนนี่ได้ไว้ใจ ปล่อยอำนาจในการตัดสินใจที่จะจัดตั้งหรือแบ่งกลุ่มต่างๆ ไว้ที่คาเมะทั้งหมด คาเมะรู้สึกซึ้งใจที่จอนนี่ซังได้ให้โอกาสคาเมะอีกครั้งหลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน

"จอนนี่อยากจะเปิดตัววงใหม่ปลายปีนี้ แต่ชั้นยังไม่มั่นใจเลยว่าเจ้าเด็กพวกเนี้ย จะพร้อมมั้ย" คาเมะพูดด้วยความกังวล "ชั้นจะพยายามบอกเลื่อนไปปีหน้า แต่เขาก็มีแผนอื่นไว้แล้ว"
"ชั้นว่านายสามารถโน้มน้าวจอนนี่ซังได้น่า เขาทิ้งทั้งหมดไว้กับนายหมดแล้ว ไม่มีทางที่เขาจะไม่ฟังนายหรอก" โคคิพูดอย่างมั่นใจ
คาเมะหัวเราะ "นี่นายจะให้เครดิตชั้นเยอะไปมั้ยเนี่ย แต่ให้จอนนี่ซังแค่นิดเดียว"
"ก็มันจริงนี่นา" คาเมะได้แต่กรอกตาไปมา แล้วเดินไปว่าเจ้าพวกเด็กๆที่ดูท่าว่าจะพักกันนานเกินไปหน่อย

*******
คาเมะนั่งมองดูแฟ้มที่วางระเกะระกะบนโต๊ะทำงานอย่างเซ็งๆ มันเป็นเวลาที่คาเมะเกลียดที่สุด ต้องมานั่งเลือกคนเข้ารับการออดิชั่นจากใบสมัครเป็นร้อยๆใบ
คาเมะรู้สึกปวดหัวขึ้นมาตะหงิดๆหลังจากที่นั่งดูไฟล์ไปเรื่อยๆ คาเมะได้ทำเป็นครั้งแรกเมื่อสองสามปีก่อน เขาได้เลือกเอจิกับฮิโรชิขึ้นมา คาเมะไม่รู้ว่าทำไมเด็กสองคนนี้ถึงติดตาต้องใจเขาเหลือเกิน แม้ว่าเด็กสองคนนี้จะทำได้ไม่ดีนักในการคัดเลือก แต่คาเมะก็ทำทุกวิถีทาง ใช้อำนาจมืดทำให้เด็กสองคนนี้ผ่านเข้ารอบมาจนได้ โชคดีที่เอจิและฮิโรชิเป็นเด็กขยัน ไม่เช่นนั้นคาเมะคงขาดความเชื่อถือจากฝ่ายบริหาร

เสียงเคาะประตูดังขั้น สักพักเมื่อประตูเปิด สาวสวยในชุดเหลืองได้เดินเข้ามา เมื่อคาเมะเงยหน้าขึ้นมา เขาได้พบกับรอยยิ้มที่สดใส; ริกะ
ริกะเป็นหญิงสาวตัวเล็กกะทัดรัด สูงไม่เกินห้าฟุต ขนตายาวรับกับดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้ม แก้มสีชมพูอ่อนๆ ริมฝีปากแดงอวบอิ่มยิ้มให้กับคาเมะ
"ริกะเอาอาหารมาฝาก ซูชิเจ้าโปรดของคาเมะ" ริกะเดินเข้ามาพร้อมกับชูถุงในมือ
คาเมะยิ้มแล้วกล่าวขอบคุณ พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบถุง "อ๊ะๆ ไม่ต้อง ทำงานต่อเถอะ เดี๋ยวริกะจัดการเอง" ว่าแล้วริกะก็เริ่มเคลียร์เอกสารบนโต๊ะ
เห็นเป็นเช่นนั้นคาเมะเลยหันไปทำงานต่อ "วันนี้ไม่มีงานหรือ" คาเมะเอ่ยถาม
ริกะเป็นนางแบบรับเชิญให้กับ Delvino ร้านขายอัญมณีที่ไ้ด้รับความสนใจอย่างมากจากหมู่วัยรุ่นในช่วงหลังๆมานี้ ตารางงานของริกะจะแบ่งเป็นช่วงๆ บางทีงานก็จะยุ่งตลอดทั้งสัปดาห์ บางทีก็ว่างเป็นอาทิตย์
"ไม่มี อาทิตย์นี้ว่างตลอด" ริกะตอบพร้อมกับเปิดห่ออาหาร ข้างในเป็นปลาหมึกดิบจัดวางเรียงกันอย่างสวยงาม ริกะจัดการผสมซอสกับวาซาบิแล้วบรรจงป้อนเข้าปากคาเมะ
"อืม อร่อยจัง" คาเมะพูดพร้อมกับกลืนอาหารคำแรก ริกะยิ้มอย่างภูมิใจพร้อมกับกล่าวว่า "ริกะยังซื้อคอฟฟีี่เค็กมาฝากด้วยนะ"
คาเมะยิ้มพร้อมกับเปิดปากรออาหารคำต่อไป "นี่เธอจะตามใจชั้นมากไปแล้วนะเนี่ย"
"ก็เพราะริกะรักคาเมะไง" ริกะเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เอาชนะใจคาเมะ ทำให้คาเมะตกหลุมรัก "นี่ คาซึยะ... คืนนี้เค้าไปค้างได้มั้ย?"
คาเมะครุ่นคิด "หนึ่งทุ่มเป็นไง?"
"ถ้างั้นเค้าจะรอนะ" ริกะยิ้มพร้อมกับป้อนอีกคำให้กับคาเมะ

*******

คาเมะยืดตัวพร้อมกับเหลือบไปดูนาฬิกา หกโมงแล้ว คาเมะถอนหายใจแล้วจัดเก็บเอกสารที่กองๆอยู่เข้าที่ให้เรียบร้อย ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น คาเมะเอื้อมไปรับอย่างช้าๆ
"ฮัลโหล" คาเมะรับสายอย่างลังเล
"ไฮ คาเมะ จำชั้นได้มั้ย" เมื่อได้ยินเสียงปลายสาย คาเมะเกือบทำโทรศัพท์ตก
"จิน..."

 

T/N: เป็นยังไงบ้างคะ ชอบกันหรือเปล่า รบกวนคอมเม้นท์บอกกันด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ ^^