[Fic] Blind (JinxKame) 1.1
posted on 28 Oct 2010 08:25 by akame-setsunaคาเมะถือแก้วน้ำหมุนเล่นไปมา ด้วยความรู้สึกหวั่นๆ เป็นเวลานานมากแล้ว หลังจากวันที่ต้องจากกันวันนั้น คาเมะไม่นึกไม่ฝัน ว่าจะต้องมาเจอหน้ากันอีก
สักพักใหญ่ๆ จินจึงถึงเดินทางมาถึงที่นัดหมาย คาเมะยิ้มเฝื่อนๆทักทายจิน หลังจากผ่านไปหลายปี จินดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก แต่จินก็ยังเป็นจินคนเดิมในสายตาของคาเมะ จิน คนที่เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ
“ไฮ คาเมะ” จินนั่งลงฝั่งตรงข้าม “ขอโทษนะ รอนานมั้ย”
“ไม่หรอก” คาเมะตอบสั้นๆ คาเมะรู้สึกว่าตัวเองจ้องมองหน้าจินอย่างไม่ลดละสายตา ตั้งแต่แว่นตา รอยยิ้ม ทุกสิ่งทุกอย่างของจินช่างมีสเน่ห์เหลือเกิน ทำให้คาเมะรู้สึกตัวว่าเขาคิดถึงจินมากแค่ไหนตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา
“นายเป็นยังไงบ้าง” จินถามแบบกระอักกระอ่วน เมื่อไหร่กันนะ การที่จะถามคำถามใครซักคน ทำไมมันถึงยากเย็นขนาดนี้
“ก็ดี ยุ่งๆอยู่กับงานน่ะ” คาเมะตอบ
“ยุ่งๆกับเจ้าพวกเด็กจูเนียร์ตัวแสบทั้งหลายน่ะเหรอ” จินพูดติดตลก คาเมะส่ายหัว ไม่ค่อยชอบใจกับคำที่จินใช้เท่าไหร่นัก แล้วยิ้มบางๆตอบจิน “นายอย่าลืมว่าพวกเราก็เคยเป็นอย่างนั้นเหมือนกัน เผลอๆแสบกว่าเจ้าพวกนั้นเสียอีก”
จินหัวเราะ เสียงหัวเราะของจิน เปรียบเสมือนเสียงดนตรีที่ดังอยู่ในหูของคาเมะ “คงงั้นมั้ง” จินตอบ “ว่าไปแล้ว นายดูดีนะ”
“นายก็เหมือนกัน” คาเมะเอ่ย ส่วนจินแค่ยิ้มตอบรับบางๆ “แล้วนายล่ะ เป็นยังไงบ้าง?”
ไม่เหมือนจิน ที่คอยอัพเดตข่าวคราวของคาเมะผ่านทางสมาชิกเก่าในวง ตัวคาเมะเองไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับจิน เท่าที่คาเมะรู้คือ จินยังไม่ได้ออกจากวงการบันเทิงไปซะเลยทีเดียว จินยังคงรับแต่งเพลงให้กับศิลปินอื่นๆ ใหญ่บ้างเล็กบ้าง ค่าย JE บ้าง นักร้องโนเนมบ้าง หลายครั้งคาเมะได้มีโอกาสได้ฟังเพลงที่จินแต่ง บางเพลงก็ทำให้เขาถึงกับน้ำตาซึมบ้างก็มี คาเมะอดสงสัยไม่ได้ ว่าแต่ละเพลงที่จินแต่งนั้น ออกมาจากความรู้สึก ความคิดของจินเองหรือเปล่า
“ฉันก็ทำงานที่บริษัทอัดเสียง ย้ายไป 2-3 ที่ งานก็ช่วยเขาเซ็นสัญญานักร้อง ดูแลฝ่ายโปรโมชั่นพวกนั้นแหละ ก็สนุกดีนะ เหมือนบรรยากาศเก่ามันกลับมาน่ะ” จินตอบ
คาเมะไม่ค่อยชอบใจในท้ายๆคำตอบของจินสักเท่าไหร่ มันทำให้เขาหวนนึกถึงวันเก่าๆ นึกถึงในสิ่งที่เขาไม่อยากจำ ไม่อยากนึกถึง สิ่งที่เคยเกิดขึ้นในอดีต
จินยื่นมือมาแตะที่มือของคาเมะเบาๆ “ฉันคิดถึงนายนะ นายรู้มั้ย” คาเมะเงยหน้าขึ้นมา มองสบตากับจิน เขาเห็นความจริงใจที่ซ่อนอยู่ในสายตานั้น คาเมะรู้ว่าจินหมายความอย่างที่พูดจริงๆ แต่คาเมะกลับค่อยๆดึงมือออก
“ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วจิน... เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว”
“แล้วนายออกมาหาฉันทำไมล่ะ ถ้านายไม่ได้คิดถึง ทำไมนายรีบตอบตกลงทันทีที่ฉันโทรไป?” จินถามหยอกๆ
คาเมะไม่รู้จะตอบคำถามนั้นยังไง คาเมะไม่อยากยอมรับว่าเขาคิดถึงจินมากแค่ไหน อยากพบ อยากเจอ อยากได้ยินเสียง แต่มันก็สายเกินไปแล้ว เกินกว่าที่คำพูดเหล่านั้นจะเอ่ยออกมา
“ฉันมาเพราะว่าฉันอยากจะเจอนาย” คาเมะพูดอย่างจริงใจ แต่สิ่งที่กำลังจะพูดต่อไปนั้นมันช่างเสียดแทงใจเขาเองมากเหลือเกิน “จิน ฉันกำลังจะแต่งงาน”
***********************
T/N: รวดเร็วทันใจ แหะๆ บอกแล้วว่าว่าง แปลเรื่องนี้คิดว่าต้องยาวววววแน่ๆ เพราะต้นฉบับมีทั้งหมด 10 chapters แถมคุณ Sun_ming ก็ปิดบล็อคไปแล้วซะงั้น แต่เค้าว่าถ้ามีคนมาอ่านแล้วเม้นท์ไว้เยอะ เค้าจะดีใจมั่กๆ หวังว่าจะมีคนอ่านนะ 555